شعر مهدی اخوان ثالث 1 (م امید) ارغنون زمستان آخر شاهنامه از این اوستا در حیاط کوچک پاییز در زندان

هرگز فراموشم نخواهد گشت، هرگز آن شب که عالم لطف و صفا بود من بودم و توران و هستی لذتی داشت وز شوق چشمک می‌زد و رویش به ما بود ماه از خلال ابر‌های پاره پاره.