برگ‌هایی در باد (مجموعه شعر)

سرزمینم زنی‌ است از تب، پلی‌ست برای لذت‌هایی که دزدان دریایی از آن عبور می‌کنند و دسته‌های شن برایشان دست می‌زنند، و از مهتابی‌های دورش چشمان‌مان اشیاء مردم را می‌بینند - قربانی برای گورهای کودکان، آتش‌دان‌هایی برای پیامبران، سنگ گورهایی به رنگ سیاه، و دشت‌های پر شده با استخوان و کرکس، تندیس‌های پهلوانی مردارهایی نرم‌پیکرند.