روشنک و سپهرداد (بر اساس داستان عامیانه سنگ صبور) عشق‌های فراموش شده

روشنک به انبار کوچکی در انتهای آشپزخانه رفت و فانوس آن را روشن کرد. بعد شالش را از کمر باز کرد و سنگ را که میان آن پنهان کرده بود رو‌به‌رویش گذاشت. اگر آن قدر مشغول انداختن سیم و کوک کردن سازش نبود، شاید صدای آن قدم‌های سنگین در آشپزخانه می‌شنید و بعد سنگینی نگاهی را در میان تاریکی حس می‌کرد. نمی‌دانست چه باید بکند فقط به خودش ‌آمد و دید که دارد می‌گوید: «تو سنگ صبوری، مگه نه؟ یعنی تو به حرف‌های من گوش می دی؟... آره، می‌دونم که می‌شنوی....»