مانفرد (شعری نمایشی)

شعر نمایشی مانفرد را بایرون در تابستان 1816آغاز و در آوریل 1817 به اتمام رساند و طی دو ماه منتشر کرد. مانفرد را شاید بتوان از حیث شخصیت و درونمایه، رمانتیک‌نرین اثر این شاعر انگلیسی دانست. در این اثر شخصیتی فاستوسی وجود دارد که زندگی خویش را وقف آن کرده تا همچون همتایان خود پرومته شلی و اندیمیون کیتس با نیروهای نامرئی ماورایی، خود را پیوند زند. به قول جیمز توئیچل، مانفرد در نهایت به موفقیتی نائل می‌شود که شاید هیچ شخصیت دیگری در قرن هجدهم از پس آن برنیامده بود: از جسم و ذهن این دنیایی عبور می‌کند تا به دنیایی ماورایی دست یابد. اما برخلاف دو شخصیت رمانتیک فوق‌الذکر نه تنها به دنبال آینده نمی‌رود، که همچون دریابان پیر کلریج از گذشته نیز گریزان است.