کوچه ابر‌های گمشده

میان رهگذرها رفت سمت همان چهارراه قدیم. نزدیک که می‌شد همیشه دلش می‌گرفت ـ قدیم می‌آمد، و چهارراه، کتابی می‌شد که تند تند ورق می‌خورد. برگ‌ برگ کتاب این حوالی را از بر بود. با چنارها شاهد شهری بود که زخم می خورد و از زخم‌های خود می‌خورد و رشد می‌کرد و پهن می‌شد.