سازدهنی و چند قصه دیگر (مجموعه داستان)

امیر نادری قصه فیلم «سازدهنی» را در اتاق من، در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، نوشت. قصه به دست مدیرعامل وقت آن روز کانون رسید که فردای آن روز به مدیر سینمایی گفته بود: «این قصه دیشب مرا منقلب کرد، تا صبح گریه کردم.» فیلم ساخته شد. بعد به سراغ فیلم «انتظار» رفت که یکی از مهم‌ترین فیلم‌های تاریخ سینمای ایران است. بعد از این دیگر فیلم ساخت و ساخت تا اینکه از نیویورک سر درآورد... هیچ‌وقت به کم راضی نبود. همیشه فقط با یک پیرهن بود، انگار با یک پیرهن پا به جهان گذاشته بود که این پیرهن به عطر شهامت، خلاقیت و شرف آغشته است. کامران شیردل سال گذشته که در نیویورک او را دیده بود می‌گفت: «ما در سرمای نیویورک، در برف، با پالتو و کلاه راه می‌رفتیم و امیر تنها یک پیرهن تنش بود.» رابرت ردفورد، هنر‌پیشه سرشناس آمریکایی، در یک نامه به امیر نادری نوشته بود: «امیر عزیز تو به ما نیویورکی را نشان دادی که ما و پایه‌گذار و دبیر جشنواره سینمایی‌مان تا امروز آن را ندیده بودیم.»