رفتن‌ها

رفتن (ها) قصه ی بدن‌هایی است که زه می‌زنند، حالا چه بر اثر کهولت چه بر اثر بیماری یا تصادف. جولین بارنر، به سیاق همیشه، در این رمان که به گفته‌ی خودش آخرین رمان او نیز هست مرزهای عرفی داستان و ناداستان را در نوردیده و با آمیختن خاطرات و پاره‌هایی از زندگی شخصی‌اش با شخصیت‌ها و وقایعی خیالی از عشق ناکام، سال‌خوردگی و مرگ می‌گوید. قصه‌ عمدتا حول دو برهه از رابطه‌ی عاشقانه‌ی مردی به نام استون و زنی به نام جین می‌گردد، وقتی جوان‌اند و وقتی پیر شده‌اند. این دو همکاران راوی‌اند که هم‌اسم نویسنده است، به سرطان خون مبتلاست و همسرش را نیز بر اثر ابتلا به تومور مغزی از دست داده است. سر جمع می‌شود گفت که این رمان درباره‌ی دو پرسش مشترک و همیشگی ما انسان‌هاست: راه رسیدن به خوشبختی در این زندگی چیست؟ و وقت خداحافظی کی فرا می‌رسد؟ «خوب می دانم که به‌زودی از من چیزی باقی نخواهد ماند، جز قفسه‌ای کتاب و چند حکایت پراکنده از زندگی‌ام، و زندگی بر خلاف آن‌چه دین وعده می‌دهد تراژدی‌ای با پایان خوش نیست؛ بیش تر مضحکه‌ای است با پایانی تراژدیک یا، در بهترین حالت، کمدی سبکی با پایانی اندوهناک یا به تعبیر قدیمی: برای آنان که می‌اندیشند کمدی است و برای آنان که احساس می‌کنند تراژدی.»