خنده و خنده‌کن‌ها و خودکشی من

هانری روردا بزرگ‌ترین سوئیسی قرن بیستم بود که لقب«بدبین شاد» را به او می‌دادند؛ یک آنار شیست صلح‌طلب و یک معلم ریاضی هجونویس نمایشنامه‌نویس فیلسوف طناز که انتقاد‌های تندش به سیستم آموزشی زمانه خودش سوئیسی‌ها را یاد ژان‌ژاک‌روسو می‌انداخت و نویسندهای بزرگی مثل شارل فردینان رامو و آندره ژید به احترام آثار ادبی‌اش کلاه از سر برمی‌داشتند. خنده و خنده‌کن‌ها یک جستار فلسفی درباره مفهوم«خنده» است که در آن روردا نظریه‌های متفاوت فیلسوفانی چون هابز،کانت،شوپنهاور و برگسون در باب ماهیت خنده را بررسی می‌کند و با رد آن نظریه‌ها، تعریف یگانه و منحصر‌به‌فردی از خنده و«خنده کن» به دست می‌دهد و در نهایت«طنز پرداز» را چنین معرفی می‌کند؛ کسی که چابکی طبیعی ذهنش باعث می‌شود بی‌آنکه متوجه شود، از مرز‌هایی که انسان‌ها میان چیز‌های«جدی»و چیز‌های غیر جدی گذاشته‌اند؛عبور کند. او می‌تواند در یک زمان هم شاد باشد و هم غمگین. خودکشی من یک خودکشی‌نامه است که در آن روردا با صراحتی بی‌نظیر و طنزی سیاه از زندگی و مرگ خود‌‌خواسته‌اش می‌گوید. این جستار به همه زبان‌ها ترجمه شده و معروف‌ترین اثر نویسنده است.