کار با بیماران دشوار

در این کتاب، نویسنده زنجیره‌ای از پیوندها را بررسی می‌کند که در شکل‌گیری رابطه‌ی صمیمی میان محیط و فرد در ساخت رنج هیجانی نقش دارند؛ با تاکید هم‌زمان بر کنش بیماری‌زای انکارناپذیر محرک‌های محیطی و بر مشارکت فعال کسی که ناگزیر است وضعیت منفی را متحمل شود. نویسنده نشان می‌دهد شیوه‌ای که فرد برای گریز از رنج به کار می‌گیرد، اغلب همان چیزی است که رشد را به‌طور جدی به مخاطره می‌اندازد. کار با بیماران دشوار پیوند درونی میان برخی اشکال رنج روانی و پاسخ‌های تحریف‌شده‌ای را که بیمار از محیط اولیه‌ی خود دریافت کرده است برجسته می‌کند. از این‌رو، نویسنده به‌ویژه مفهوم ضربه‌های هیجانی را کاوش می‌کند؛ چرا که این ضربه که در رابطه‌ی اولیه رخ می‌دهد، اغلب کودک را به کناره‌گیری رابطه‌ای و به‌سوی ساختن ساختارهای آسیب‌شناختی سوق می‌دهد که تا پایان عمر با او همراه خواهند بود. فصل‌ها براساس مقیاسی از دشواری فزاینده‌ی درمان سامان یافته‌اند که با میزان بالقوه‌ی بیمازی‌زایی ساختار روان آسیب‌شناختی متناسب است.