الفبای ندیدن (بیداری حواس گذر از تصویر و خواندن جهان‌های نادیدنی)

«حالا پیر‌ترم و نابینا‌تر، و عاشق بریل. عشقم به بریل عشق پیری است. لمس عاشقانه، با چراغ‌ها‌ی روشن، با چراغ‌های خاموش، با چشم باز، با چشم بسته. فرق نمی‌کند. سخت عاشق شده‌ام. سال‌ها طول کشیده تا بالا و پایین و غرابت‌هایش را بشناسم... نمی‌شود توضیحش داد. خودتان می‌دانید عشق چطور است دیگر. آن فهم صمیمانه در توصیف نمی‌گنجد. چطور می‌شود درباره جایی که لذت رخ می‌دهد حرف زد؟» الفبای ندیدن قصه راه‌هایی تازه برای کشف جهان است. نائومی کوهن، شاعر و جستار نویس آمریکایی، از نابینایی تدریجی‌اش می‌نویسد اما روایت او بیش از آن‌که درباره از دست دادن باشد، درباره چیز‌هایی است که در این تغییر مدام آشکار می‌شوند: حافظه پوست و عضله، قدرت لمس و صدا، رنگ‌هایی که با چشم خیال دیده می‌شوند، و جهانی که پیش‌تر در حاشیه ادراک مانده بود. کوهن دنبال از دست‌رفته‌ها نیست. او نسبت تازه‌اش با جهان را نه در تاملات انتزاعی، که در جزئی‌ترین تجربه‌های روز‌مره جست‌و‌جو می‌کند. جستار‌های کوتاه او پازلی از جهانی نادیدنی می‌سازند که درآن لمس،حافظه، صدا، بو و حتی دکمه‌ای کوچک می‌تواند راهی برای از نو خواندن زندگی باشد. الفبای ندیدن از دل تجربه‌ای کاملا شخصی، پرسشی عمومی را پیش می‌کشد: وقتی جهان ما مدام زیر و زبر می‌شود، وقتی دیگر از پس«خواندن» جهان بر‌نمی‌آییم، چگونه می‌شود زندگی کرد؟