سوگ از آن آدمی‌ست

بعضی فقدان‌ها نام دارند؛ مرگ، جدایی، ویرانی؛ برایشان آیین داریم، مرثیه می‌خوانیم و تسلیت می‌گوییم؛ و سوگوار دست‌کم می‌داند که اندوهش در چشم دیگران به رسمیت شناخته شده‌است. اما بعضی فقدان‌ها بی نام‌اند. کسی برای رویایی که هرگز به آن نرسیده‌ایم مجلس سوگ برپا نمی‌کند؛ برای خانه‌ای که هنوز پابرجاست اما دیگر خانه‌ ما نیست مرثیه نمی‌خواند و برای شیئی که گم شده و بخشی از گذشته‌مان را با خود برده، تسلیت نمی‌گوید. گاهی حتی برای خودمان سوگواریم: برای آدمی که پیش از واقعه‌ای بودیم و دیگر راه بازگشت به او را نمی‌یابیم. اما روان آدمی این مرز‌ها را نمی‌شناسد. گاه چیزی کوچک در بیرون و اتاقی بزرگ در درون مارا اشغال می‌کند؛ و با نیست شدنش، چیزی از خود ما نیز از دست می‌رود. سوگ از آن آدمی‌ست روایت همین فقدان‌ها است: آن‌هایی که نام دارند و آن‌هایی که هنوز نامی برایشان نیفته‌ایم. مسئله عبور از سوگ نیست؛ مسئله این است که ببینیم چه چز از دست رفته، چه بخشی از ما را با خود برده و چگونه می‌توان در جهانی که چیزی از آن کم شده است، دوباره زندگی کرد.