آزادسازی ذهن

یکی از مشکلات رایج تفکر انسان، همنوایی بی‌فکرانه با گروه است. کودکان در به نقدکشیدن باورهای تحمیلی گروه‌های مختلف مهارت ندارند. بنابراین، اغلب انسان‌ها از سنین پایین باورهای خانواده، مدرسه، مذهب، همتایان و سایر گروه‌ها را بدون نقد کردن می‌پذیرند و سپس بقیه عمر خود را در دفاع از باورهایی سپری کنند که در کودکی چشم بسته پذیرفته بودند. کودکانی که در فضای جامعه‌محور رشد می‌کنند، در بزرگسالی با اعمال نفوذ،‌ تلقین فکری و سلطه‌گری به دیگران آسیب می‌زنند؛ کودکی که از نظر ذهنی آسیب دیده است، درنهایت به بزرگسالی تبدیل می‌شود که عقاید غیرمنطقی خود را به دیگران تحمیل می‌کند. هرچه باورهای جامعه‌محور ما خاص‌تر شود و بار عاطفی بیشتری پیدا کند، کمتر تمایل داریم آن‌ها را زیر سوال ببریم. درضمن اگر دیگران باور ما را زیر سوال ببرند، با دیدۀ تحقیر و تمسخر به آن‌ها نگاه می‌کنیم. اگر همۀ انسان‌ها به‌جز یک نفر نظر یکسانی داشته باشند کل بشریت نباید او را ساکت کند؛ زیرا اگر آن یک نفر هم قدرت داشت، مجاز بود بشریت را ساکت کند. شرارت نهفته در سرکوب آزادی بیان این است که نسل بشر را فریب می‌دهد، حقوق نسل فعلی و آیندگان را تباه می‌کند اما ضرر آن برای مخالفان عقیده‌ای خاص، بیشتر از موافقانش است. اگر آن عقیده درست باشد، مخالفان به‌دلیل نبود آزادی بیان، از فرصت جایگزین کردن غلط با درست محروم می‌مانند و اگر غلط باشد، فرصت طلایی درک صریح و بیان حقیقت از بین می‌رود.