ذهن نامهربان (رویکردی عصب‌شناختی به خاموش کردن خودگویی منفی در زنان)

در دنیای مردسالار، زن‌بودن واقعا دشوار و طافت‌فرساست؛ زیرا زنان با توجه به ظاهرشان، حرفی که می‌زنند و کاری که می‌کنند قضاوت می‌شوند. آن‌ها برای سازگارشدن و مراقبت از آدم‌های زندگی‌شان، خود را تغییر می‌دهند. زمانی که حس می‌کنند به‌اندازۀ کافی خوب نبوده‌اند، خود را سرزنش می‌کنند و برای اصلاح خویش می‌کوشند. افکار زنان از جریان عظیم کارهایی که باید انجام شود، خودانتقادی و ترس‌های وجودی تشکیل شده است. امروزی علم تا جایی پیشرفت کرده که می‌دانیم چرا زنان تا این حد به خود سخت می‌گیرند، این افکار از کجا می‌آیند، چرا گرفتارشان می‌شویم و چگونه می‌توانیم از شر آن‌ها خلاص شویم. ذهن نامهربان، راهنمایی کاربردی برای درک و آرام‌کردن صدای بی‌وقفۀ خودتردیدی است. اگر به دوروبرمان نگاه کنیم، از حجم وراجی‌های شبکۀ حالت پیش‌فرض (DMN) شگفت‌زنده می‌شویم. این صدا همه‌جا هست و نه‌تنها مسئول درد و رنج شخصی ما، که مسئول درد و رنج جهانی است. ما اجازه داده‌ایم این صدای خودکار، منفی و ترس‌محور، زندگی‌مان را اداره کند چون از دوران ماقبل تاریخ این‌گونه تنظیم شده‌ایم. صدایی که ما را از هم جدا و ما و دیگران را در ذهن‌مان تحقیر می‌کند بین همۀ ما مشترک است. غلبه بر مخرب‌ترین تمایلات، مسئله‌ای است که به «ما» مربوط است، نه به «من». وقت آن رسیده که همگی این صدا را آن‌طور که واقعا هست بشناسیم و آن را مردود بشماریم. از جایگاه ترس، کمبود، بی‌ارزشی و خودمتهم‌سازی خارج شویم و خود حقیقی مان را نشان دهیم.