حصیر

شاید اگر آن روز دودل نمی‌شدند و همان خانه‌ی روبه‌رویی را خریده بودند، زنش سرطان نگرفته بود و بالای سر این دوتا بچه بود. شاید الان آن‌ها هم مثل زن و شوهر خانه‌ی روبه‌رویی برای دختر و پسرشان جشن تولد می‌گرفتند، خوشبخت بودند و دنیا به کام‌شان بود. لابد تقصیر این خانه‌ی لعنتی است. ولی این هم که درست عین خانه‌ی آن‌هاست: اتاق‌‌ها و در و پنجره و همه‌چیز. پس چرا خوشبخت نیست؟! خوشحال نیست؟! شاید برای هزارمین‌بار از پشت حصیر نگاهی می‌اندازد. آیا خوشبختی چراغ روشن هر «خانه‌ی روبه‌رویی» است؟ آیا فاصله‌ی او با خوشبختی فقط فاصله‌ی کوتاه میان دو خانه است؟ اثری درخشان و نفس‌گیر از مارکوس مالت، نویسنده‌ی ستوده‌ی فرانسوی.