مجموعه داستان‌های شاهنامه (کتاب بیست‌و‌یکم در پناه درفش کاویان)

چنین گفت هومان که این «اخترست» که نیروی ایران بدو اندرست هومان به سپاهیان توران گفت: این درفش کاویان همان پرچمی است که ایرانیان در جنگ با دشمنان از آن نیرو می‌گیرند. این پرچم نباید برافرشته بماند. فریبرز با درفش کاویان از میدان گریخته بود. گودرز از بیژن خواست خود را به او برساند و درفش کاویان را پس بگیرد... درفش کاویان نشان و نماد جنگ‌های ملی - میهنی ایرانیان به‌ویژه در زمان یورش بیگانگان است؛ به گونه‌ای که برای برافراشته نگاه داشتن آن، از جان گذشتند. با این تکه چرم بی‌بها، دوستان ایران از دشمنان او شناخته می‌شوند. بدان بی‌بها ناسزاوار پوست پدید آید آواز دشمن ز دوست فردوسی در این داستان از رمز پنهان ولی ماندگار پرچمی می‌گوید که در گذر روزگار، مانند خورشید، سرمایۀ امیدی نیکوشگون (خوش‌یمن) برای دل‌های ناامید است... که اندر شب تیره خورشید بود جهان را از او دل پر امید بود