اتللو

«سبب خیانت او این است. خیانتی که نمی‌توانم در پیش شما، ای ستارگان، فاش کنم. این است سبب خیانت او!... (در را از پشت می‌بندد.) با وجود این نمی‌خواهم خونش را بریزم! نمی‌خواهم سینه‌ی او را که از برف سفیدتر و از مرمر روی گورها صاف‌تر و لطیف‌تر است، زخم بزنم. (شمشیرش را زمین می‌گذارد.) اما او باید ناچار کشته شود وگرنه به دیگران خیانت خواهد کرد. اول این شمع را بکشم سپس نور زندگانی او را خاموش خواهم کرد... ای شمع روشن، اگر من تو را بکشم و باز پشیمان شوم، می‌توانم دوباره روشنت کنم. اما اگر جان تو را (به طرف دزدمونا نگاه می‌کند)، ای شاهکار پرشگفت آفرینش، بگیرم، دیگر نمی‌دانم از کجا آن اخگر آسمانی جان‌بخش را که دوباره سبب روشنی تو گردد، بیابم. (شمعی را که در دست دارد به زمین می‌گذارد. دزدمونا در خواب به طرف اتللو غلت می‌زند. دیدن روی اتللو را که کمی نرم‌تر و مهربان‌تر به نظر می‌رسد، به لرزه می‌اندازد.) ای گل سرخ فرحبخش، اگر تو را از گل‌بُن جدا کنم، دیگر نخواهم توانست جانی را که سبب خرمی و گل دادن تو بوده، به تو باز بخشم! پس می‌خواهم تو را پیش از پژمرده شدن ببوسم. (نزدیک می‌شود و دزدمونا را می‌بوسد.) نفس خوش‌بوی جان‌پرور تو می‌تواند شمشیر عدل و داد را بشکند. یک بوسه‌ی دیگر! یک بوسه‌ی دیگر! پس از مردنت همین‌طور که هستی باش، زیرا می‌خواهم تو را بکشم، سپس دوستت بدارم! یک بوسه‌ی دیگر؛ این آخرین بوسه است... بوسه‌ای چنین شیرین هرگز به این شومی و بدفرجامی نبوده. (اشک‌هایش جاری می‌شود.) باید گریه کنم، اما اشک‌هایم از دل سنگ بیرون می‌آید! این خشم آسمانی است؛ آن که را دوست می‌دارد، می‌کشد... بیدار شد...»