روایت‌هایی از مثنوی معنوی (تقابل گفتگوی والدین با فرزندان)

بزرگداشت خلقت آدمی بر روی زمین چه انسان بپذیرد و چه نپذیرد، نمایشگر عظمت جایگاه او در هدفمندی آفرینش بوده است. ما در سایه‌ها پرسه نمی‌زنیم، ما کوچک و ناتوان نیستیم. زندگی همه‌ی ما در طول تاریخ، در سایه‌ی کلام و کردار انبیا و بزرگان اخلاق و فلسفه، همگی نشانگر یک «باید الهی» بوده و هست. «بودن»، و «رسالت شدن» را می‌طلبد، شدنی که مجموعه‌ی تلاش‌های ما در سرود آفرینش الهی، نغمه‌ی انسانی را سر دهد، راهی که هرگز گریزی از آن نیست. زندگی یک بشارت است، بدانگونه که شایسته‌ی پالایش ما در حضور پروردگار عالمیان باشد.