زندگی اجتماعی جدید (روش‌های علمی برای ساختن روابط موثر)

در نظرسنجی‌های غیررسمی، از دانشجویان روانشناسی اجتماعی پرسیدیم کدام روش منتهی به ایجاد علاقۀ بیشتر در طرف مقابل می‌شود: خود را بی‌میل نشان دادن و به‌اصطلاح طاقچه بالا گذاشتن، یا علاقۀ خود را به‌شکلی طبیعی و غیرموذیانه نشان دادن. در هر ترم، اکثریت دانشجویان فکر می‌کنند طاقچه بالا گذاشتن، بهتر نتیجه می‌دهد. این ظاهرا منطقی می‌نماید: مطمئن نبودن هیجان‌انگیز است! آن‌ها فکر می‌کردند اگر بعد از یک دورۀ طولانی بلاتکلیفی، بفهمند یک نفر دوست‌شان دارد، بیشتر خوشحال می‌شوند تا اینکه از همان ابتدا همه‌چیز روشن شود. بله در یک رویداد ورزشی یا رمان جنایی، بلاتکلیفی هیجان‌انگیز است اما در ارتباط با آدم‌ها، خیر. بنابراین دانشجویان ما اشتباه حدس زدند و بسیاری از مردم نیز همچنین. اگر چه استثنا همیشه وجود دارد اما ما خیلی ساده، کسانی را دوست داریم که آشکارا ما را دوست دارند. محبوب بودن فی‌نفسه رضایت‌بخش است و از نیاز بنیادی ما به پذیرفته شدن و حس تعلق، سرچشمه می‌گیرد. اما روابطی که در آن‌ها فرد مقابل، ما را در شک و تردید نگه می‌دارد و به دنبال خود می‌کشد، جزو پراسترس‌ترین نوع روابط هستند و سلامت جسم و روان ما را در معرض خطر جدی قرار می‌دهند. در این نوع روابط همیشه مجبوریم حدس بزنیم.