مستر جیکاک

همۀ این‌ها یادم می‌ماند. این کارهایی هم که حالا می‌کنند یادم می‌ماند. به خیالشان نمی‌بینم! این خونسردی وقیحانه‌شان، همه‌اش یک‌سر جلوی چشمم می‌ماند، این عطر سوزان پیدن و باروت. صداها توی گوشم می‌ماند. این صدای ونگۀ کش‌دار توی گوشم تا ابد می‌ماند. پاهای ماه‌گل را می‌بینم که روی زمین کشیده می‌شود. یادم می‌ماند. تمبان قری گل‌گلی‌اش را هم می‌بینم. حالا چشم‌ها و لب‌های ظریفش را هم می‌بینم. همین‌ها بود که آفت زد به جانم. این‌ها را می‌بینم و یادم می‌ماند. یادم می‌ماند که این خراب‌شده چه بر سرم آورد. چطور سرم را سوراخ کرد و روحم را آتش زد. آخ، بمیرم برای تو ماه‌گل! آن گونه‌های گل‌انداخته‌ات، گردن کشیده‌ات، دست‌هایت، هرم گرمایت، بمیرم برایت ماه‌گل. یادم می‌ماند. این صداها که در شکنج گریه‌هایت می‌پیچید یادم می‌ماند، عزیزکم. مثل صدای آن روز که همیشه در یادم می‌ماند: آن غرغرۀ ناتمام، همان که کم‌کم اوج گرفت. - از متن کتاب