روابط ابژه (چارچوب روان‌پویشی برای نودرمانگران)

نگاه کردن به مراجع از لنز نظریه روابط ابژه بسیار انسانی است چون این مدل کمک‌مان می‌کند تا زیربنای مشترک و نهفته‌ای را که ما انسان‌ها را به هم پیوند می‌دهد پیدا کنیم. فارغ از اینکه چقدر از آموزش‌هایی که دیدیم، کتاب‌های راهنمای تشخیصی و الگوریتم‌های درمانی استفاده کنیم، ما در اتاق درمان اساساً به عنوان یک انسان با یک انسان دیگر ارتباط برقرار می‌کنیم. در حالی که به این ابزارها نیاز داریم تا جنبه‌هایی از درمان را هدایت کنیم، اما از رهگذر پرورش یک تفکر روان‌پویشی است که می‌توانیم درک‌مان را از چالش‌ها و داستان زندگی بیمار عمیق‌تر و غنی‌تر کنیم. از این طریق بیمار هم به مرور زمان یاد می‌گیرد که به شیوه‌ای ظریف‌تر و پیچیده‌تر در مورد ذهن خودش تأمل کند. نرم کردن تصورات سفت و سخت و انعطاف‌ناپذیری که بیمار نسبت به خودش دارد به او اجازه می‌دهد تا از «تجربه» بیاموزد و زندگی‌اش را با حسی نو که پراز شگفتی و خودانگیختگی است غنا بخشد. چنین تفکری پای خودمان را هم به میان می‌کشد؛ یعنی ما هم عضو فعال یک رابطه دو نفره‌ایم. درمان پویشی از این جهت منحصر به فرد است که گاهی حس می‌کنیم انگار دو بیمار در اتاق حضور دارند چون ما هم واکنش‌های هیجانی‌ای نسبت به بیمار داریم که باید آن‌ها را بپذیریم. همان‌طور که ویلفرد بیون می‌گوید: «در اتاق درمان باید دو فرد نسبتاً ترسیده حضور داشته باشند: بیمار و روانکاوش.»