علوم اعصاب روابط انسانی (دلبستگی و مغز اجتماعی در حال توسعه مجموعۀ نورتون در زمینۀ نوروبیولوژی بین‌ فردی ویراست دوم)

ما در جایگاه موجودات انسانی برای فردیت خود ارزش قائل هستیم و درعین‌حال می‌دانیم که همواره در ارتباط مداوم با دیگران زندگی می‌کنیم و سایر افراد نقش قابل ملاحظه‌ای در تنظیم رفتارهای اجتماعی و هیجانی ما ایفا می‌کنند. اگرچه این وابستگی متقابل یکی از واقعیت‌های وجودی ما است، مدت کوتاهی است که پی‌برده‌ایم به‌عنوان مخلوقات اجتماعی با مغزها و بیولوژی‌های درهم‌تنیده تکامل یافته‌ایم. مغز انسان خود یک اندام اجتماعی است و ما برای درک حقیقی انسان بودن، به دو نوع دانش نیاز داریم: 1) باید بدانیم که چگونه به‌عنوان افراد کامل با دیگران زندگی کنیم و 2) باید بدانیم که مغزهای ما چگونه در ارتباط با سایر مغزها زندگی می‌کنند. ویراست نخست این کتاب با استفاده از نمونه‌های موردی تأثیرگذار در طول سال‌ها تجربۀ بالینی نویسنده، به این پرسش‌های مهم در زمینۀ نوروبیولوژی بین فردی- مغز یک اندام اجتماعی است که از طریق تجربه ساخته می‌شود- پرداخت. تصاویر مغزی و توضیحات دقیق و روان از علوم اعصاب اجتماعی یافته‌های نوظهور پژوهشی را تلفیق کردند تا علوم اعصاب را با داستان‌های زندگی ما درآمیزند. از زمان انتشار ویراست اول کتاب در سال 2006، رشتۀ علوم اعصاب اجتماعی با سرعتی خیره‌کننده رشد کرده است. اکنون پیشرفت‌های فنی پنجره‌های جدید و بیشتری را به سوی جهان عصبی درونی ما گشوده‌اند و اصطلاحاتی نظیر دلبستگی، همدلی، شفقت و ذهن‌آگاهی به‌تدریج جای خود را در متون علمی باز کرده‌اند. به‌طور کلی، درک ما از وابستگی متقابل و بنیادی مغز و ذهن عمیق‌تر شده است. والدین، معلمان و درمانگران بیش از پیش می‌پرسند که مغز چگونه تحول می‌یابد، رشد می‌کند، ارتباط برقرار می‌کند، می‌آموزد و التیام می‌یابد. ویراست جدید کتاب این بدنۀ عظیم و پیشرفتۀ پژوهش را سازمان‌دهی می‌کند و بینش‌های روشنگری را ارائه می‌نماید؛ این نگرش‌ها منعکس‌کنندۀ مجموعه‌ای از تحولات قابل ملاحظه در علوم اعصاب اجتماعی هستند. شناخت ما از نورون‌های آینه‌ای و اهمیت آن‌ها در روابط انسانی همچنان در حال توسعه و ژرف شدن است و در این کتاب به‌تفصیل بررسی شده است. افزون بر این، ویراست دوم بازتاب تغییر تدریجی تمرکز از ساختارهای منفرد مغز به سیستم‌های کارکردی عصبی است: یک گام مهم و ضروری رو به جلو. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که در هنگام اندیشیدن به خودمان و دیگران، بخش‌های مشترک و مشابهی از مغز فعال می‌شوند. این مسئله پرسش‌های فراوانی را برمی‌انگیزد از جمله: چگونه دیگران را می‌شناسیم؟ آیا ایدۀ «خویشتن فردی» چیزی فراتر از یک راهبرد تکاملی برای حمایت از روابط متقابل ما است؟ به بیان ساده، ما به‌تازگی در حال پی بردن به پیامدهای گسترده‌تر تمام فرایندهای عصب‌شناختی هستیم: چگونه معماری مغز می‌تواند به ما کمک کند تا افراد و روابط‌مان را بهتر درک کنیم؟ این کتاب به خوانندگان کمک می‌کند تا درک عمیق‌تری از چگونگی و چرایی تأثیر قدرت روابط در شکل‌دهی مجدد و بازسازی مغزهای ما در طول زندگی به دست آورند.