مونونوکه (راز چیزها احضار چیزهای ماورای طبیعی ژاپنی)

ژاپن، این دوردست‌ترین جزیره‌ی شرق عالم را، از یک طرف به گیشاهایی که دستی هم در هنر دارند و از طرف دیگر به شوگون‌هایی که دستی در خدایی دارند می‌شناسیم. مردمانش در این جزیره‌ی جداافتاده از کل عالم، به واسطه‌ی همین جغرافیا، آداب و ویژگی‌هایی دارند که آنان را نه‌فقط از شرق - حتی از ناف زمین، هندوستان، که ریشه‌های باورهایش را می‌توان در آن جست - بلکه از تمام عالم جدا و دور می‌کند. اگر بلایای طبیعی از قبیل سیل و زلزله را هم به این معجون تک‌افتادگی و دوردستی اضافه کنیم، با ملغمه‌ای از باورها، آئین‌ها، رسوم، خرافه‌ها، سنت‌ها و در یک کلام «فرهنگ» مواجه می‌شویم که این مردم برای بقا ساخته و پرداخته‌اند. جای تعجب ندارد اگر از دل این ملغمه‌ی پرآشوب، اضدادش سر برآورده باشند؛ هنرها و مراسمی چون گل‌آرایی، مراسم چای یا جشن شکوفه‌های گیلاس در بزرگداشت فرارسیدن بهار که همگی خصلتی ذن‌گونه دارند. طبیعتا دامنه‌ی این هم‌نشینی به هایکو هم می‌رسد که یادآور تصاویر طبیعت است: سریع‌تر از تگرگ سبک‌تر از پر اندوهی گنگ از ذهنم گذشت.