مردم فقیر (بیچارگان)

وقتی گریگورویچ رمان مردم فقیر را برای نکراسوف آورد او خود را مردد نشان داد. او مردی پرمشغله و گیج است. بالاخره با تبختر رضایت داد که ده صفحه‌ای از آن را برایش بخواند، به این عنوان که: «هر چه باشد با ده صفحه خواندن معلوم خواهد شد.» گریگورویچ شروع به خواندن می‌کند. ده صفحه، بیست صفحه، سی صفحه بدون وقفه پشت سر هم خوانده می‌شود. همین که به مراسم تدفین دانشجوی مسلول می‌رسند نکراسوف از شادی فریاد می‌کشد و ناسزا می‌گوید. وقتی به نامۀ خداحافظی می‌رسند گریگورویچ نمی‌تواند جلو بغض خود را بگیرد. از بینی نفس‌های بلندی می‌کشد. زیرچشمی نگاهی به نکراسوف می‌اندازد ومی‌بیند چهرۀ شاعر غرق در اشک است. نکراسوف آدمی بی‌پروا و اهل زندگی و استفاده‌های مادی است. ولی هنوز قلبی پر طراوت و سرشار از عواطف دارد و نمی‌تواند از ریزش اشک‌های کریمانه خودداری کند. گریگورویچ از خوشحالی سر از پا نمی‌شناسد می‌گوید:«باید نزد داستایفسکی رفت و خبر خوش را به او رساند.