یوگا و سکوت

در روان‌شناسی معاصر، «تنها بودن» مفهومی چندگانه دارد؛ «تنها بودن» پدید آمده از پیوند فرد با فضای درونی خویش، به پدیدۀ «خلوت» تعبیر می شود و این متفاوت از «انزوا» و «گوشه‌گیری» برخاسته از اضطراب‌های اجتماعی یا نقص‌ها و آسیب‌های روان شناختی است. در چهارچوب چنین نگرشی، مراد از سکوت، حالتی از پوچی و انفعال نیست، بلکه سکوت ابزاری سازنده برای تفکر کارآمد و متمرکز است. سکوت چیزی بیش از صرف نبود صدا است؛ سکوت فضای یگانۀ ذهن است.