صمیمیت در خطر (نقش ناخودآگاه فردی و فرهنگی در روابط عاطفی)

به نظر می‌رسد هنگام تصمیم‌گیری برای ازدواج، فرایندهای ناخودآگاه در ذهن ما فعال‌اند و نتیجۀ نهایی را شکل می‌دهند، فرایندهایی که ریشه در تجربۀ زیسته ما با خانواده، نوع رابطۀ والدین، رویدادهای رشدی و زخم‌های روانی دارند و تعیین می‌کنند که در رابطۀ عاطفی به‌دنبال ارضای کدام نیازهای روان‌شناختی یا «نیازهای سلف-ابژه‌ای» هستیم. اما انتخاب شریک زندگی تنها تحت‌تأثیر دنیای فردی و خانوادگی نیست. گفت‌وگو با زوج‌ها به ما نشان داد «ناخودآگاه فرهنگی» نیز نقش تعیین‌کننده‌ دارد: مضامینی برخاسته از اسطوره‌ها، قصه‌ها، ضرب‌المثل‌ها و باورهای دیرینۀ هر فرهنگ که بی‌آن‌که آگاه باشیم، بر تصور ما از عشق، جنسیت و ازدواج اثر می‌گذارند. در کنار این دو عامل، مفهوم صمیمیت نیز جایگاهی اساسی دارد. صمیمیت خواستۀ مشترک همۀ انسان‌هاست، اما آشفتگی روابط و نارضایتی‌های زناشویی نشان می‌دهد که افراد تعریف‌ها و انتظارات بسیار متفاوتی از آن دارند. جامعۀ ما در وضعیتی میان سنت و مدرنیته قرار گرفته است: از یک سو ارزش‌های جدیدی همچون استقلال، آزادی و برابری زن و مرد در حال گسترش‌اند و از سوی دیگر بسیاری از نگرش‌های سنتی و مردسالارانه همچنان پابرجا مانده‌اند و از ناخودآگاه فرهنگی تغذیه می‌شوند: مرد در راس هرم رابطه، زنانه بودن تدبیر منزل، منفور پنداشتن ویژگی‌های زنانه و تقسیم جنسیت‌محور مسئولیت‌ها. نبود الگوی صمیمیت در نسل‌های پیشین نیز این پیچیدگی را تشدید می‌کند. و اما راهکار ما چیست؟ در چنین آمیختگی پیچیده‌ای از ناخوداگاه فردی، فرهنگی و تعریف‌های متفاوت از صمیمیت، پرسش مرکزی این کتاب شکل می‌گیرد: چگونه می‌توان ازدواجی آگاهانه‌تر، پایدارتر و رضایت‌بخش‌تر ساخت؟