باورهای غلط درباره تروما (چرا حوادث نامطلوب لزوما ما را بیمار نمی‌کنند)

اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، اختلال روانی جدی و گاهی ناتوان‌کننده است. با این حال، از هر ده نفری که با رویدادهای آسیب‌زا مواجه می‌شوند، تنها یک نفر دچار PTSD می‌شود. از زمانی که در سال 1980 این اختلال در راهنمای تشخیصی و آماری (DSM) قرار گرفته است، تعریف آن بحث‌برانگیز بوده است. تغییرات مختلفی در ملاک‌های تشخیصی آن ایجاد شده است و اکنون شامل تجربیاتی می‌شود که ممکن است مستلزم مواجهۀ مستقیم با تروما نباشد و این امر به نوبۀ خود منجر به تشخیص بیش از حد PTSD شده است. اگر رویداد نامطلوبی در گذشتۀ بیمار رخ داده باشد درمانگر وسوسه می‌شود که تمام مشکلات وی را به اثرات مواجهه با آن رویداد نسبت دهد. این اشتیاق زیاد به ساده کردن مسیر اختلالات، یکی از باورهای غلط دربارۀ تروما است. این کتاب در مورد باورهای غلط مرتبط با تروما و تلاشی در جهت تصحیح این باورهای غلط است. این کتاب نشان خواهد داد که پیامدهای پاتولوژیک، تنها به‌وسیلۀ مواجهه با تروما پیش‌بینی نمی‌شود و ویژگی‌های درونی افراد هم تأثیرگذارند. هدف این کتاب هشدار دادن به متخصصان در مورد تمایل به تشخیص بیش از حد PTSD و یا توجیه این اختلال با استفاده از رویدادهای تروماتیک رخ داده در گذشتۀ بیماران است. کتاب باورهای غلط دربارۀ تروما، با ادغام و تجزیه و تحلیل حجم وسیعی از ادبیات علمی در مورد این موضوع، به ما می‌آموزد که مواجهه با تروما تنها یکی از عوامل خطر برای شکل‌گیری PTSD است و همیشه مهم‌ترین عامل نیست. در این کتاب به این امر پرداخته می‌شود که چگونه تروما به موضوعی سیاسی تبدیل شده است به‌طوری‌ که مانع مطالعۀ علمی بی‌طرفانۀ اثرات آن شده است. زمان آن فرا رسیده است که PTSD از طریق لنزی پیچیده‌ و چندبعدی در بافت زیستی- روانی- اجتماعی گسترده‌تر مورد بررسی قرار گیرد و با درنظر گرفتن آسیب‌پذیری ژنتیکی، ویژگی‌های شخصیتی، مشکلات و ناملایمات قبلی و سطوح حمایت اجتماعی، بهتر درک شود.