حکم

لوئیز اردریک، متولد 1954، یکی از بهترین نویسنده‌های نسل نوی ادبیات آمریکاست که با آثارش معتبرترین جوایز ادبی این کشور را به خود اختصاص داده است؛ از جمله جایزۀ ملی کتاب، بهترین کتاب سال آمازون و بهترین کتاب واشینگتن پست برای رمان‌های داروی عشق (1984)، خانۀ گرد (2012) و لارز (2016)، و جایزۀ پولیتزر برای رمان ناتور شب (2021). رمان‌های او به بسیاری از زبان‌ها ترجمه شده‌اند و جوایز بین‌المللی دیگری برای او به ارمغان آورده‌اند؛ از جمله بهترین اثر خارجی جایزۀ فمینا برای رمان حکم (2021). حکم، همانند بسیاری از آثار اردریک در مرز بین واقعیت و فراواقعیت اتفاق می‌افتد و به ادبیات علمی-‌تخیلی نزدیک می‌شود. اردریک که در کودکی در مدرسه‌ای درس خوانده که سرخپوستان بومی آن را اداره می‌کردند، در این رمان به فرهنگ بومیان آمریکا نزدیک می‌شود که رابطه‌ای عمیق با ارواح دارند و فراواقعیت به‌عنوان عنصری واقعی در زندگی‌شان حضور دارد. این رمان، قصۀ زنی به نام توکی را روایت می‌کند که اصالتا سرخپوست است و با حکمی ظالمانه به شصت سال زندان محکوم شده است. معلم سابقش گاهی برای او کتاب می‌فرستد و توکی یک روز لغت‌نامه‌ای دریافت می‌کند که معلم روی آن جمله‌ای نوشته است:«این کتابی است که می‌خواهم روزی آن را با خود به جزیرۀ تنهایی‌ام ببرم.» همین جمله و این کتاب برای توکی منبعی پایان‌ناپذیر است که او را بیش از پیش به دنیای کتاب‌ها وصل می‌کند و عاشق کتاب خواندن می‌شود. او با استفاده از آزادی مشروط از زندان بیرون می‌آید (هم‌زمان با آغاز دورۀ شیوع کرونا در سال 2019) و طی دو سال در یک کتاب‌فروشی در شهر مینیاپولیس مشغول به کار می‌شود. این کتاب‌فروشی یک مشتری وفادار داشته که اخیرا بر اثر کرونا درگذشته است و توکی با روح او وارد ارتباط می‌شود. این ارتباط از یک طرف سفری‌ست به ریشه‌های سرخپوستان آمریکا و از طرف دیگر، وضعیت این بومیان را در دنیای امروز توصیف می‌کند که بر اثر همه‌گیری به بن‌بست رسیده‌اند اما همچنان درگیر نژادپرستی هستند.