عیش و نیستی

باری ، در زمستان1391، نسخۀ خاک‌خورده‌ای از عیش و نیستی را در کتابفروشی فرهنگستان زبان و ادب فارسی دیدم و احتمالا به همان قیمت پشت جلد که بعد از 10-12 سال خیلی ارزان می‌نمود) خریدم. پیداست که انگیزه‌ام فقط اسم مترجمش بود. نمی‌دانم چرا ویرم گرفت کتاب را، قبل از جا دادنش میان کتاب‌های دیگر آقای نجفی در قفسه، ورقی بزنم. هر چه بود، یگانه کتاب از میان نوشته‌ها و ترجمه‌های ابوالحسن نجفی بود که درباره‌اش یک کلمه هم نخوانده و نشنیده بودم؛ همین یادم مانده است که با چند صفحه اولش حسابی سر ذوق آمدم و همان شب به پایانش رساندم. چند هفته بعد روزی که دو ساعتی درباره وزن شعر و چیزهای دیگر حرف زده بودیم وقت خداحافظی، به همین سادگی گفتم: «راستی عیش و نیستی چه خوب بود! یک نفس خواندم. خیلی هم خندیدم یک بار حتی کتاب از دستم افتاد.» برقی در چشم‌های آقای نجفی دیدم که نظیرش را کمتر دیده بودم حدس زدم اگر از واکنش‌های دوستان و آشنایانش در آن یکی دو سال اول بگذریم، لابد ده سالی می شود که چیزی درباره عیش و نیستی نشنیده است، اما وقتی گفت: «شما نمایشنامه هم میخوانید؟ فهمیدم این برایش عجیب تر بوده است ...