بارن باگه

شاید فاجعه‌ای که گردانش را به میان آن برد، قربانی کردن آن‌همه انسان و اسب، فقط برای این بود که آنچه دیگر در قلمرو زندگی نمی‌توانست اتفاق بیفتد - چراکه برای وقوعش خیلی دیر شده‌ بود- بعد از زندگی اتفاق بیفتد، یعنی در عالم مرگ. تخیل لرنت- هولنیا، درست همچون رویا، تمام مرز‌های مکان و زمان را درمی‌نوردد، روی استیکس پل می‌زند تا مرده‌ها و زنده‌ها بی هیچ آدابی سر یک میز بنشینند، جوری که انگار تمام هستی موجودیتی یکپارچه دارد. ویژگی کلایستی این داستان، نثر موجز و فشرده‌ای که در جریانی پیوسته و توقف‌‌ناپذیر پیش می‌رود، با نیرویی شاعرانه تقویت و غنی شده که فقط در اختیار شاعری است که قالب بیانی‌اش اساسا شعر غنایی باشد.