دلهره

احساس سردرگمی می‌کردم. انگار در تنهایی یک کشتی را بدرقه می‌کردم که در تاریکی دور می‌شود. با این حال قلبم با اشتیاقی حزن‌آلود می‌تپید. تاریکی طعمی شیرین داشت. بی هیچ معنایی یاد همراهی اخیر با تتسوئو افتادم. دلهره روایتی وهم‌آلود و شاعرانه از رویارویی زنی جوان با خاطرات فراموش‌شده، کلاف روابط خانوادگی و حقیقتی است که لایه‌لایه به کشف آن نزدیک می‌شود.یوشیموتو، با نثری مینیمالیستی و تاثیر‌گذار، دنیایی خلق می‌کند که در آن مرز حقیقت و خیال کم‌رنگ می‌شود.