دایره ناتمام (گفت‌وگوهایی در باب آداب و اندیشه‌های ذن)

در اندیشه‌های شرقی،دایره میان‌تهی کج‌ومعوجی که با قلمویی ساده و مرکبی مشکی تحریر شده نمادی است از یک مکتب فکری-فلسفی مهم و اثرگذار آسیایی که حاصل درهم‌آمیختگی برخی باورهای بودیسم هندی، نکاتی از دائوئیسم چینی و گاه باورهایی از فرهنگ ژاپنی است. به بیان سعدی، آن دایره میان‌تهی نمادی است از «اندرون را تهی ساختن برای سر زدن نور معرفت در میانه‌اش». این اثر حاصل گفت‌وگوی مستقیم یک پژوهشگر ایرانی مسلمان با راهبی اهل ذن است و برای نخستین بار در عالم پژوهش‌های ایرانی در حوزه اندیشه ادیان شرقی، بخش‌هایی از باورهای اعتقادی این جماعت را آیینه‌وار بازتاب می‌دهد.