زیر پل‌های فراموشی (مجموعه شعر)

من پیش‌رفتنی تک نفره‌ام. گاهی در جنگل کسی پشت سرم. با شیطنت به من می‌خندد. و تا راه فراری می‌بینم. بر آستانه‌های درد سکندری می‌خورم. به این می‌گویند کمدی نقص عضو.