دختر ایران (گالینگور)

از زمانی که به دنیا آمدم، بیشتر به عمل عشق داشتم تا حرف. ولی حالا تنها حرف‌ها باقی مانده‌اند. بنابراین این داستان و این حرف‌ها را به دخترم میترا و نوه‌هایم کیوان و جونی و سایر جوانان ایرانی که مثل آن‌ها در کشورهای خارجی و در غریت اقامت دارند و از والدین خود می‌پرسند:«شما چه اشتباهی کرده‌اید که ما هم مجبوریم دور از سرزمین خود در تبعید به سر ببریم»، تقدیم می‌کنم. شکست و ناکامی نسل ما در حال حاضر، محروم ماندن از میراث ملی و ایرانی است. دلم می‌خواهد آن‌ها نوع برداشت مرا از اشتباهات انجام شده بدانند و در ضمن آنچه را به یاد می‌آورم، به آن‌ها یادآوری کنم. ستاره فرمانفرماییان