اورلیا سیلوی

ژرار دو نروال در دو داستان ماندگار «سیلوی» و «اورلیا» جهان شاعرانه و رؤیاگون خود را با نثری موسیقایی و احساسی می‌سازد؛ آثاری که مرز میان واقعیت، خیال و خاطره را با لطافتی کم‌نظیر درمی‌نوردند. در «سیلوی»، راوی به گذشته‌ی خود بازمی‌گردد؛ جایی که عشق‌های گمشده، روستاهای مه‌آلود و چهره‌ی آرام «سیلوی» همچون تصویری دور و دست‌نیافتنی در ذهنش زنده می‌شوند. داستان، گفت‌وگویی لطیف میان گذشته و اکنون است، مرثیه‌ای برای عشقی که هرگز فرصت شکوفایی نیافت. «اورلیا» اما سفر به ژرفای ناخودآگاه است؛ روایتی درهم‌تنیده از عشق، رؤیا، جنون و جست‌وجوی معنوی. نروال در این اثر آخر خود، تجربه‌ی ذهنیِ فروپاشی و روشنایی را به شکلی شاعرانه روایت می‌کند؛ گویی مرز میان جهان مادی و عالم رؤیا هر لحظه ناپدید می‌شود. «سیلوی» و «اورلیا» دو گنجینه‌ی کوچک اما درخشان‌اند: سرشار از حسرت، زیبایی، راز و نگاهی که تنها از یک شاعر بزرگ برمی‌آید.