ابله

در مرحله اول باید نسبت به دیگران مودب و رو راست باشم، کسی بیش از این از من انتظار ندارد. شاید این‌جا همه فکر می‌کنند که بچه هستم. خب، بگذار خیال کنند، نمی‌دانم به چه علت همه فکر می‌کنند آدم ابلهی هستم. البته در آن زمان مدتی سخت بیمار بودم و شباهت زیادی به آدم‌های ابله داشتم، اما حالا هم ابله هستم؟ وقتی خودم می‌فهمم که مردم مرا ابله می‌پندارند پس شعور دارم و دیوانه نیستم. وقتی به جایی وارد می‌شوم با خودم فکر می‌کنم. «می‌دانم که همه مرا احمق می‌پندارند، اما من آدم باهوشی هستم و آن‌ها این را نمی‌توانند بفهمند.»