تله کمال (قدرت معمولی و رضایت‌بخش بودن در دنیایی که همیشه بیشتر طلب می‌کند)

تک‌تک ما در غرب در دل فرهنگی زندگی می‌کنیم که با تمایلات کمال‌طلبانه گره‌ خورده است. در این فضا، تصاویر و فیلم‌های زندگی و سبک زندگی کامل، مانند شبیه‌سازی هولوگرافیک از واقعیت اغراق‌آمیز، از بیلبوردها، پردۀ سینماها، تلویزیون‌ها، آگهی‌های تبلیغاتی و فضای مجازی پخش می‌شوند. الفاظ تصنعی به‌طور بی‌رویه درون هولوگرام ایجاد هیجان می‌کنند. هریک به ما می‌آموزند که اگر کامل و بی‌نقص باشیم، زندگی شاد و موفقی خواهیم داشت و اگر بیش‌ازحد از آن ایده‌آل فاصله بگیریم، همه‌چیز خراب خواهد شد. این درک، واقعی، پابرجا و فراگیر است و چنان در ما نفوذ کرده که کمال‌طلبی به‌واسطۀ یک ناامنی پایدار و تزلزل‌ناپذیر در درون ما زندگی می‌کند؛ احساس ضعف نسبت ‌به آنچه نداریم، آن‌گونه که به نظر نمی‌رسیم و آنچه به دست نیاورده‌ایم. بااین‌حال، علی‌رغم آن افکار تثبیت‌شده دربارۀ کاستی‌ها، ظاهراً علاقه‌مند به انجام کارهای دشوار و ناخوشایند هستیم. مصاحبه‌شوندگان کمال‌طلبی را بزرگ‌ترین نقطه‌ضعف خود می‌نامند. افراد برتر در تجارت، سیاست، ورزش و هنر موفقیت خود را مدیون آن می‌دانند. اشخاص مشهور و مربیان توسعۀ فردی با روش‌های فراوان به ما می‌آموزند که می‌توانیم آن را برای منافع شخصی خود به بالاترین سطح برسانیم. درواقع، بسیاری از چیزهایی که در جامعۀ امروزی دربارة مزایای کار، پول، موقعیت و «زندگی خوب» می‌دانیم، قوی‌ترین نیروی محرکۀ کمال‌طلبی به شمار می‌آیند: وسواس به رشد بی‌پایان و بهتر شدن بی‌وقفه به هر قیمتی. این تاوان به‌طور تصاعدی افزایش یافته است. ما درحالی‌که در نارضایتی خود غرق هستیم، همچنان برای رسیدن به کمال تلاش می‌کنیم، چراکه دیگران بدون زحمت، کامل به نظر می‌رسند. علی‌رغم ظاهر، عمیقاً می‌دانیم که این روش زیستن، عادی یا طبیعی نیست. ما می‌دانیم که هیچ انسانی کامل نیست یا هرگز نمی‌تواند کامل شود. می‌دانیم که زره سنگین کمال‌طلبی، اگرنه در ذهنمان اما در قلبمان سنگینی می‌کند. اما باوجوداین آن را می‌پوشیم؛ زیرا درآوردن زره و پذیرفتن شخصیت خوب اما دارای کاستی‌ای که هستیم، اگر به‌معنای رویارویی با اساسی‌ترین مفروضات ما درمورد «عالی» و «خوب» در جامعۀ امروزی و تغییر کامل عقیده‌مان از درک چگونگی بودنمان در جهان باشد، بسیار سخت است. آخرین‌باری که فردی را بی‌توجه به دیگران در حین انجام آن سطح از خودکاوی و درون‌نگری دیدید، چه زمانی بود؟