لیز خوردن روی شادی

اگر همین حالا می‌فهمیدید ده دقیقه به آخر عمرتان مانده چه می‌کردید؟ به سمت طبقه بالا می‌دویدید و آن سیگار مارلبرویی را که از زمان دولت جرالد فورد در کشو جوراب‌های‌تان قایم کرده بودید، روشن می‌کردید؟ سرتان را پایین می‌انداختید، بدون اجازه وارد دفتر رئیس‌تان می‌شدید و اشتباهات و کم و کاستی‌هایش را به رویش می‌آوردید؟ به سمت رستورانی جدید رانندگی می‌کردید و یک استیک استخوان‌دار نیم‌پز با کلسترول بالا سفارش می‌دادید؟ البته که پاسخ دادن به این سوال سخت است، اما از بین همه کارهایی که ممکن است در ده دقیقه آخر عمرتان انجام دهید، می‌توان با احتمال زیادی گفت تعداد کمی از آنها کارهایی هستند که امروز انجام دادید. خطاهایی که زمان تصور آینده خود مرتکب می‌شویم نیز قانونمند، منظم و قاعده‌مندند. این خطاها هم الگوریتم‌هایی دارند که در مورد قدرت‌ها و محدودیت‌های آینده‌نگری آگاهمان می‌کنند، تا حد زیادی همانند توهم بصری هستند که در مورد قدرت‌ها و محدودیت‌های قدرت بینایی به ما اطلاعات می‌دهند و لیز خوردن روی شادی شرح چیزهایی است که علم به ما می‌گوید، چگونگی و کیفیت توانایی مغز انسان در تصور آینده خودش و چگونگی و کیفیت پیش‌بینی آینده‌ای که مغز از آن بیش‌ترین لذت را می‌برد. این کتاب در مورد پازلی است که تعداد زیادی از اندیشمندان طی دوهزار سال گذشته با دقت درباره آن اندیشیده‌اند و از ایده‌های آنها، و تعدادی از ایده‌های خودم، برای توضیح چرایی شناخت کم ما از قلب و ذهن افرادی که در حال تبدیل شدن به آنها هستیم، استفاده می‌کند. این کتاب با ترکیب حقایق و نظریه‌های روان‌شناسی، علوم عصب‌شناختی، فلسفه و اقتصاد رفتاری توجیهی ارائه می‌دهد که به شخصه قانع‌کننده می‌دانم، اما شما خودتان در مورد شایستگی آن قضاوت کنید.