موهیتو (جلد 1)

با شنیدن صدای گوشی، چشمانش را به سختی باز کرد. از لا‌به‌لای پرده‌های تمام مخمل قهوه‌ای تیره‌رنگ می‌توانست نور را ببیند. نوری که با وجود کم‌سو بودن، چشمانش را آزار می‌داد. با خشم پلک‌هایش را محکم روی هم فشار داد. دلش می‌خواست کمی بیشتر بخوابد ولی نشد. از آن روز‌هایی بود که حوصله کار کردن نداشت، اما مگر به دل او بود؟ باید می‌رفت.