خطاب به عشق 2 (نامه‌های عاشقانه آلبر کامو و ماریا کاسارس)

درست در میانه قرن بیستم است که عشق ماریا کاسارس و آلبر کامو به اوج می‌رسد. کمابیش هر روز آفتاب نامیرای الجزیره آسمان ابری پاریس را می‌شکافد و بر بالکن آپارتمان میدان سن‌میشل می‌تابد. در روزهای سال 1950 ماریا - این تبعیدی ابدی - سرانجام میهن واپسینش را می‌یابد: دست‌ها و واژه‌های آلبر. نه تبعید، نه اقامت اجباری، نه مرگ عزیزان، نه «کوه‌هایی که در فاصله سردند» جلودار تابش این خورشید‌های دوگانه بر همدیگر نمی‌شوند و راه هر دو در این سال به‌رغم همه مصائب به یگانگی می‌انجامد.