خدمتکار

خورشید با شدت می‌تابید ولی چشم‌هایم کاملا باز بودند. درست مانند چهل سال گذشته در ایستگاه اتوبوس ایستادم. در عرض سی دقیقه تمام عمرم... به پایان رسیده بود. شاید باید نوشتن را ادامه می‌دادم. البته نه برای روزنامه، بلکه برای اهداف دیگر، برای مردمی که می‌شناختم و چیزهایی که دیده بودم و کارهایی که انجام داده بودم. شاید برای شروعی دوباره خیلی هم دیر نبود. فکر می‌کردم و در آن واحد هم می‌خندیدم و هم گریه می‌کردم. چون درست شب گذشته فکر کرده بودم که دیگر فرصت کار جدیدی را نخواهم یافت.