رسانه و آیین مرگ جماعت و زندگی روزمره

پیشنهاد من به طور خلاصه این است: ما باید بکوشیم پایدارترین ویژگی‌های شرایط موقتی خود را باز‌شناسیم؛ ویژگی‌هایی که چه خوب و چه بد‏ در بی‌ثباتی‌های عصر مدرن کم‌تر از همه آسیب‌پذیرند...این ویژگی‌های پایدار از دو نوع متفاوتند یا دو ریشه انضباطی متفاوت دارند: از یک سو این ویژگی‌ها انسان‌شناختی‌اند و باید از جوامعی که بیرون از تاریخ زندگی می‌کنند درون زمان حاضر باز‌یابی شوند‏، و از سوی دیگر آن‌ها باید از تاریخ باز‌یابی شوند‏؛ یعنی از سنت فرهنگی خودمان که در آن به گونه‌ای ژرف و چه بسا ویژه تعبیه می‌شوند. نقطه آغاز تحلیل ما همین جستجوی شفافیت است و وظیفه ما این است که آن اشکال و برزش‌ها و آن ویژگی‌های پایداری را روشن کنیم که دگرگونی‌های زندگی مدرن را تاب می‌آورند. این احیا صرفا ابزاری جهت ابتدایی‌شدن و مشاهده ان برزش های شبه‌جهانی که مجددا در زندگی مدرن به وجود می‌آیند نیست‏، بلکه ابزاری برای بر‌ساختن زمینه‌های میان‌ذهنی است؛ یعنی مشاهده تجربه در پرتوی دیگران. اگر هنر‌های عامه را با اصطلاح‌های مانند اسطوره، آیین، زیارت، آستانه نشینی، داستان، روایت و رویدادنامه درک کنیم، در جهانی که به گونه‌ای شگفت نا‌پیوسته است، برزش‌های مقاومت را مشاهده می‌کنیم که آن جهان ته‌نشینشان می‌کند و آن‌ها را در کنار هم نگه می‌دارد. این توسعه گفت‌و‌شنود انسانی در حین خودآگاهی ژرف است. ‌‌