مبانی نظری و راهنمای عملی روان‌شناسی مثبت (تشویق انسان‌ها به بالندگی در کار سلامت آموزش و زندگی روزمره)

اصطلاح روان‌شناسی مثبت یک اصطلاح جامع برای مطالعه احساسات مثبت، خصیصه‌های شخصیتی مثبت و نهاد‌های توانمند‌ساز است. روان‌شناسی مثبت شامل تلاش‌های بسیار برای درک دیدگاه‌های مثبت فردی، دارایی‌های روان‌شناختی، نقاط قوت و مطالعه شرایط و فرایند‌هایی است که در شکوفایی یا عملکرد بهینه افراد، گروه‌ها و نهاد‌ها نقش دارند. به‌طور‌کلی روان‌شناسی مثبت شامل شناخت رنج‌ها و شادی‌ها و تعامل میان این دو بوده و مداخلات معتبری طراحی کرده‌است که به کمک آن‌ها رنج‌ها را کاهش داده و شادی را افزایش می‌دهد. تلاش برای بهبود سرنوشت بشر با پرداختن به مصائبی مانند گرسنگی و بیماری‌های واگیر شروع شد. هنگامی که این مشکلات حل شدند، توجه به سوی اهداف وسیع‌تر و مثبت‌تری جلب شد. این تغییر را می‌توان در تاریخ مشاهده کرد. کمک به نجات جان انسان در رشته پزشکی هم شاهد تغییر مشابهی به‌ سمت یک ارزش افزوده‌، یعنی ارائه زندگی با‌ کیفیت بوده است. این تغییر سیاست، پرسش‌های سختی را در پیش‌رو قرار داده‌است‎: مانند «زندگی خوب چیست؟» متاسفانه سایر علوم قادر به پاسخگویی به این پرسش نبوده ون نیستند، به این دلیل که بر مصیبت‌ها متمرکز شده‌اند. علم روان‌شناسی مثبت در اعتراض به روان‌شناسی سنتی و تاکیدش بر آسیب‌شناسی و توجه به نقاط منفی شکل گرفت. محققین علم روان‌شناسی مثبت معتقدتد توجه به نقاط نثبت در شناسایی و درمان مورد غفلت قرار گرفته و اکنون باید به آن توجه شود. روان‌شناسی مثبت در شناسایی و درمان مورد غفلت قرار گرفته و اکنون باید به آن توجه شود. روان شناسی مثبت پیشنهاد می‌کند که به جای تمرکز و تفکر بیش از حد بر مسائل و مشکلات، باید بر صحیحی و ارزشمند زندگی کردن‏، تمرکز کرد. این تغییر نگرش، گامی اساسی توسط روان‌شناسی مثبت است.