در میان سایه‌ها

وقتی نوجوانیم، احمقیم. حرف‌های اشتباهی بر زبان می‌آوریم، نمی‌دانیم چطور فروتن یا کمتر خجالتی باشیم. به راحتی قضاوت می‌کنیم. اما تنها نور امید تابیده شده بر ما، گرچه فقط با نگاه به گذشته این را متوجه می‌شویم، این است که تغییر خواهیم کرد. یاد می‌گیریم و تکامل می‌یابیم. موجودیت امروز من را نه دستاوردهایم در طول زمان، که آنچه بر من گذشته شکل داده است. اما من برای رسیدن به این‌جا چه کسانی را آزردم؟ چه کسی مرا به سمت آدم بهتری شدن سوق داد؟ چه کسی یادم داد حین دروغ گفتن بخندم؟ چه کسی باعث شد از علاقه صرف به «شخصیت‌های جالب» به این مسیر تغییر جهت دهم که برایم مهم باشد افراد با دیگران چه می‌کنند.