آونگان

مرتضی به هر دویمان نگاه دوخت. بی‌پروا، بدون شرم. شوخی نبود، خیلی هم جدی گفتم. اگه اسلحه داشتم یه گلوله تو مغز عطا بعد هم تو مغز بی‌مغز اون احد خالی می‌کردم. باز انیس بها داد، باز اشک‌هاش تازه شد. تو واقعا حاضری پدر بچه منو بکشی تا ثابت کنی خودت راست میگی؟ دست مرتضی میان هوا چرخید....