بعضی از آدم‌ها حوا هستند

دوباره می پرسم: «شما مامان مصی هستید؟» می‌گوید: «تو مگر مامان مصی را می‌شناسی؟ بارک الله به حبیب! همیشه با معرفت بود. خیلی خوشم آمد.» می‌گویم: «حبیب کی است؟» می‌گوید: «مامان مصی مادرم بود عزیزم. دو سال پیش مرد. بیچاره خیلی آرزو داشت تو را ببیند. خدا ازشون نگذرد. هنوز بوی نوزادی می‌دادی که تو را از بغلم کشیدند بیرون و نگذاشتند مامان مصی حتی یک بار تو را ببیند.» دوباره یاد عکس می‌افتم. در همان عکس خانوادگی که مامان مصی و جعفر آقا وسط نشسته‌اند، چهار تا مرد جوان و یک دختر بچه هم هستند که مامان گفته بود مرد بزرگتر پدرم و بقیه عموها و عمه‌ام هستند. می‌گویم: «پس شما عمه فر سیما هستید؟» می‌گوید: «آره عزیزم. آفرین! من فرسیما هستم. ولی عمه ات نیستم. مادرت هستم. در را باز کن بیام تو برات همه چیز را تعریف کنم.»