مذاکره کار بزدل‌ها نیست (درس‌هایی از شجاعت قدرت و مقاومت)

کتاب مذاکره کار بزدل‌ها نیست مجموعه خاطرات وندی شرمن از سال‌هایی است که مشغول کار در وزارت امور خارجه‌ی آمریکا بوده است. او در کتاب مذاکره کار بزدل‌ها نیست، درس‌هایی از شجاعت، قدرت و مقاومت می‌دهد. یعنی سه رکن اصلی که برای هر مذاکره‌ای لازم است. شرمن در مقدمه‌ای که بر کتاب مذاکره کار بزدل‌ها نیست نوشته است، خاطره‌ی خود از مذاکره با ایران در خصوص توافق هسته‌ای (برجام) را بیان می‌کند. بعد از این مقدمه‌ی خواندنی به سراغ خاطرات دیگر زندگی‌اش می‌رود و مسیری را که او را به آن نقطه رساند، شرح می‌دهد. او می‌گوید: ما باید به مجموعه مهارت‌هایمان بیندیشیم، به عبارت دیگر درست مانند مابقی چیزهایی که در طول زندگی خود انجام داده‌ایم و در شکل‌گیری حس داوری و قضاوت ما دخیل بوده‌اند از نحوه پرورشمان گرفته تا تحصیلات، دستاوردهای اولیه و اشتباهاتمان. در سیاست نیز همان‌طور که در بخش‌های آتی کتاب مشاهده خواهید کرد، تک‌تک ثانیه‌ها و دقایقی که برای رسیدن به هدفی خاص صرف خواهیم کرد، به هدر نخواهد رفت. زندگی به رغم خاصیت غیرقابل پیش‌بینی بودنش همیشه چیزهایی برای آموختن به ما دارد، درس‌هایی که برای گام بعدی‌مان، شغل جدیدمان و رابطه جدیدمان مفید هستند. البته چیزهایی که گفتم به این معنا نیست دیگر لزومی ندارد خود را برای شغل خاصی که مد نظرمان است آماده کنیم یا این‌که اقدامات لازم را جهت نیل به اهدافمان را انجام ندهیم ما باید خود را آماده کنیم. در واقع در دنیای سیاست، آن دسته از همکارانم که دانش تخصصی در حوزه‌های مختلف از جمله سلاح‌های اتمی و کنترل تسلیحات داشتند بخش لاینفک این مذاکرات بودند و سال‌ها برای دست‌یابی به چنین دانشی زحمت کشیده‌اند. ما زمانی بهترین نسخه واقعی خودمان خواهیم بود که دانش تخصصی لازم جهت بهره‌وری از فرصت‌های پیش رو را داشته باشیم؛ اما توجه بیش از حد برای دست‌یابی به اهداف شغلی گاهی اوقات ما را محدود خواهد کرد. هنگامی که زنان هم نوعم از من می‌پرسند، چطور شد به این کارنامه درخشان شغلی رسیدم، معمولاً از پاسخی که به آن‌ها می‌دهم شگفت زده خواهند شد، در واقع من برای پنج سال آینده‌ام هیچ برنامه خاصی ندارم. من به عنوان زن جوانی که در عصر سیاست بزرگ شده و در بحبوحه جنبش‌های مدنی نظیر جنبش‌های زنان پرورش یافته و علیه جنگ ویتنام راهپیمایی کرده، اگر در همان دوران کسی به من می‌گفت که روزی روزگاری پشت میز مذاکره خواهم نشست و با ایرانی‌ها راجع به تسلیحات اتمی صحبت خواهم کرد، خنده‌ام می‌گرفت.