شوپنهاور

شوپنهاور، ژرف‌ترین و بی‌رحم‌ترین بدبین فلسفه غرب، سرود شوربختی‌های هستی آدمی را با اندوهی سر داد که اندک چیزی از تغزل کم داشت؛ و با این همه، خود از زیبایی‌های موسیقی و هنر به وجد می‌آمد. ولی چگونه چنین حزن‌انگیزی و چنان شور و خلجان والایی در یک انسان و یک ذهن یک‌جا گرد آمد؟ تنها با تطبیق این دو سویه اندیشه شوپنهاور است که به راستی می‌توانیم امیدوار باشیم که ناسازه‌وارترین - و چه بسا کژروترین - همه اندیشه‌وران تاریخ تفکر را دریابیم. تنها از رهگذر تامل در اندیشه‌های شوپنهاور در باب زیبایی است که می‌توانیم نگرش او را به حقیقت درک کنیم.