تربیت در عمل

قرار است چه کسی تربیت شود یا چه کسی را تربیت کنیم؟ خودمان یا دیگران؟ منظور از دیگران چه کسانی است؟ فرزند؟ همسر؟ پدر؟ مادر؟ مادر همسر؟ دوست؟ همکار؟ رئیس؟ همسایه؟ استاد؟ دانشجو؟ ساده‌ترین و عمومی‌ترین پاسخ، تربیت فرزند است. پرسش این است که آیا تربیت فقط مخصوص فرزندان است؟ آیا فقط والدین فرزندان را تربیت می‌کنند؟ مولفان این کتاب بر این باورند که تربیت مختص به فردی خاص نیست و همه را شامل می‌شود. ما در هر زمان و مکانی می‌توانیم هر کسی را تربیت کنیم؛ از خودمان گرفته تا دیگران. برای مثال، اگر نیازهای همسرمان را تشخیص دهیم و به موقع و مناسب برآورده‌شان کنیم، بستری فراهم کرده‌ایم که قابلیت‌های مثبت جسمی، شناختی، فرهنگی، هیجانی، اجتماعی، اخلاقی و معنوی‌اش شکوفا شود و به همین سادگی او را تربیت کرده‌ایم. اگر برای خودمان بستری فراهم کنیم که این موجب شکوفایی توانمندی‌ها و قابلیت‌های هفتگانه ما بشود، در حال تربیت خودمان هستیم. به طور کلی روابط میدانی برای تربیت هستند و در هر رابطه‌ای می‌توانیم خودمان و طرف مقابلمان را تربیت کنیم. تربیت اینجا و اکنون و با هر فردی ممکن است رخ دهد.