کویریات (زیباترین نوشته‌های ادبی و عرفانی دکتر شریعتی)

«وجودم» تنها یک «حرف» است؛ و «زیستن‌ام» تنها «گفتن» همان یک حرف؛ اما بر سه گونه: سخن گفتن و معلمی کردن و نوشتن. آن‌چه تنها مردم می‌پسندند: سخن گفتن؛ و آن‌چه هم من و مردم: معلمی کردن؛ و آن‌چه خودم را راضی می‌کند؛ و احساس می‌کنم که با آن، نه کار، که زندگی می‌کنم: نوشتن! و نوشتن‌هایم نیز، بر سه‌گونه؛ «اجتماعیات»، «اسلامیات»، «کویریات». آن‌چه مردم می‌پسندند: اجتماعیات؛ و آن‌چه هم من و هم مردم: اسلامیات؛ و آن‌چه خودم را راضی می‌کند؛ و احساس می‌کنم که با آن، نه کار -و چه می‌گویم؟ -نه نویسندگی، که با آن زندگی ‌می‌کنم: کویریات! و به قول شمس تبریز: آن خطاط سه گونه خط نوشتی: یکی، او خواندی، لاغیر؛ یکی را، هم او خواندی، هم غیر؛ یکی، نه او خواندی، نه غیر!