چراغ‌هایی که روشن نشدند (تجربه‌های کوتاه 38)

حدود ساعت هفت بعدازظهر یک روز یکشنبه مری کوچران از اتاق‌هایی که با پدرش، دکتر لستر کوچران، در آن زندگی می‌کرد خارج شد. ژوئن 1908 بود و مری هجده سال داشت. از تریمونت به طرف مین استریت رفت، از خط آهن گذشت و به مین استریت بالا رسید، که یک رشته مغازه کوچک و خانه‌های قدیمی دو طرف آن بود؛ این‌جا یکشنبه‌ها آرام و سوت و کور بود و به ندرت کسی رفت و آمد می‌کرد...